Rodzaje pokryć dachowych

w budownictwie naturalnym

Gont drewniany

Gonty drewniane – deseczki o kształcie klina, mające około 50 cm długości, 6-10 cm szerokości i 1,5 cm grubości. Wytwarzane są z różnych rodzajów drewna iglastego: np. jodła, sosna, modrzew oraz liściastego: np. dąb, cedr. Deszczułki formowane są na dwa sposoby: poprzez cięcie maszyną oraz łupanie ręczne. Gonty łupane zachowują swoją naturalną strukturę, dzięki czemu są odporne na warunki atmosferyczne, jednak ich wykonanie jest bardzo pracochłonne i drogie. Formując gonty cięte, naruszane są naturalne włókna drewna, przez co ich odporność na zmienne warunki atmosferyczne jest niższa. Gonty układane są na łatach w dwóch lub trzech warstwach. Ich trwałość wynosi kilkadziesiąt lat, w zależności od impregnacji oraz sposobu ułożenia. Zalecane są przy dużych kątach pochylenia połaci dachowej – powyżej 45 stopni.

Wiór osikowy

Wiór osikowy – to strugane, płaskie deszczółki, mające około 40 cm długości, 8-10 cm szerokości i 4-5 mm grubości. Wytwarzane są z drewna osikowego. Wióry osikowe strugane są zgodnie z kierunkiem włókien, przez co nie jest naruszana ich struktura. W ten sposób uzyskuje się wiór, który jest odporny na pękanie i inne uszkodzenia mechaniczne (np. podczas układania), a także w czasie eksploatacji. Minimalny kąt nachylenia połaci, na której układany jest wiór osikowy, to 25 stopni. Zaleca się jednak większe kąty: w granicach 30-45 stopni. Pokrycie z wiórów osikowych jest lekkie, dlatego nie wymagana jest więźba o dużych przekrojach elementów.

Deszczółki układa się na deskowaniu pełnym z izolacją z papy lub bez; wióry można również montować na kontrłatach. Wióry te nie powinny być zbyt suche, aby zachowały dosyć dużą elastyczność – co ułatwia montaż. Do ich przybijania używane są gwoździe o długości większej niż 45 mm i grubości około 1,4 mm. Wióry układane są sposobem 2-centymetrowego zakładu, a powstałe rzędy nachodzą na siebie w kierunku górnym – na ćwierć długości. Każdy rząd wiórów przybijany jest pod kątem i na zmianę. Stosuje się od siedmiu do dziewięciu warstw. Dla trwałości pokrycia najistotniejszy jest pierwszy sezon eksploatacji, podczas którego deszczółki tracą swoją wilgoć i układają się. Wtedy należy unikać wchodzenia na dach. Podczas tego okresu drewno zmienia barwę na szarą i coraz ciemniejszą. Po pierwszym roku pokrycie należy zabezpieczyć środkiem ogniochronnym poprzez natrysk, a po kolejnym sezonie – środkiem chroniącym przed grzybami i owadami.

Strzecha trzcinowa

Typowa grubość warstwy pokrycia z trzciny wynosi około 30 cm. Taka grubość stanowi izolację zarówno termiczną jak i akustyczną – porównywalną do tradycyjnego pokrycia z dachówki ceramicznej i waty mineralnej. Trwałość strzechy wynosi około 50 lat, ale można się spotkać z istniejącymi budynkami, które powstały ponad sto lat temu, a stan techniczny ich pokrycia dachowego jest bardzo dobry. Izolacja z trzciny jest wodochronna – nawet po obfitych opadach lub zaleganiu śniegu wilgoć wnika jedynie na kilka centymetrów w głąb struktury dachu.

Materiał stosowany na pokrycie dachowe jest specjalnie wyselekcjonowany. Stosuje się gatunki trzciny wodnej o długich, cienkich łodygach. Pokrycie z trzciny jest ciężkie, dlatego wymagana jest masywna konstrukcja. Zalecane pochylenie połaci dachu to 35 stopni, a im większe tym trwałość wzrasta.

Trzcina układana jest w wiązkach o długości 140 cm – 200 cm. Snopki mocowane są do łat za pomocą drutu lub poziomych prętów. Trzcina układana jest kłosem ku górze. Do dachów pokrytych trzciną nie montuje się rynien, dlatego zalecane są daleko wysunięte okapy. Dodatkowo, aby zapewnić prawidłowe odprowadzenie wody od domu należy wykonać opaskę przylegającą do ścian. Trzcinę należy zabezpieczyć środkami przeciwogniowymi oraz przeciwgrzybicznymi. Aby dodatkowo zwiększyć ochronę przeciwpożarową, do mocowania trzciny wykorzystywany jest drut chromoniklowy, odporny na działanie wysokich temperatur – dzięki czemu snopki nie ulegają rozluźnieniu i dalszemu zapaleniu. Istotne jest również odpowiednie zabezpieczenie blachą miejsc przejścia kominów przez dach.

Rozwiń
Dach zielony

Dach zielony to rodzaj pokrycia wykonanego z kilku warstw materiałów, z umieszczonym na najwyższej warstwie podłożem gruntowym, na którym uprawiana jest roślinność. Tego rodzaju pokrycie wiąże się z dodatkowymi nakładami finansowymi, związanymi z dosyć skomplikowaną specyfiką wykonania. O korzyściach płynących z tego typu inwestycji świadczą jego liczne zalety. Możliwe jest takie skonstruowanie dachu, aby umożliwić na nim wypoczynek. Dach zielony ma bardzo dobre właściwości dźwiękochłonne. Świetnie reguluje temperaturę: w lecie chroni przed nadmiernym nagrzewaniem, a w zimie zapobiega stratom ciepła. Posiada bardzo długą trwałość, a roślinność występująca na dachu bierze czynny udział w oczyszczaniu powietrza i produkcji tlenu.

Zielony dach może zostać położony jedynie na powierzchni płaskiej lub o niskim nachyleniu konstrukcji. Maksymalny kąt nachylenia połaci to 30 %.

Bardzo istotny jest sposób wykonania takiego dachu. Typowa kolejność warstw takiego pokrycia wygląda następująco (od góry):

Warstwa roślinna – umożliwia swobodny rozwój flory; następnie warstwa filtrująca – zabezpiecza ona system odwodnienia przed zanieczyszczeniami; kolejną jest warstwa drenażu – pozwala na odpływ wody; następnie warstwa zabezpieczająca – chroni niższe partie przed przenikaniem korzeni; warstwa termoizolacyjna – zapewnia izolację termiczną, a dodatkowo odprowadza wodę; warstwa hydroizolacyjna – chroni strop przed zawilgoceniem.

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now